Grofweg drie jaar geleden zijn we met elkaar aan Het Nieuwe Werken geslagen. Vele stemmen gingen op onder het motto ‘vanaf nu gaat alles anders’. Onze technologische vooruitgang helpt ons om anytime, anywhere te doen wat we willen. Altijd in contact met onze klanten, met onze collega’s en last but nog least, met onze familie en vrienden. Fijn ook dat ik met kinderen veel thuis kan werken. Fijn ook dat ik onderweg overal gebruik kan maken van een Wifi. Zo wordt deze blog geschreven in een brasserie tussen twee afspraken in. Handig allemaal.

Maar inmiddels lees ik in menig artikel dat ook dit weer “oud” is. Het nieuwe werken is het oude werken geworden. We vragen elkaar of we ook andere woorden hebben voor dit fenomeen. Is het slimmer werken, of beter werken of maatwerken of samenwerken? Zijn we dan echt weer terug bij af? Laten we gewoon gaan werken misschien?

Inmiddels komen we erachter dat als we echt overal willen en kunnen werken we hier als mens ook wel op voorbereid en toegerust moeten zijn. Niet iedereen kan met dergelijke ‘vrijheden en verantwoordelijkheden’ op een juiste manier omgaan. We hebben bevestiging nodig van onze omgeving en onze manager dat we op de goede weg zijn. En inmiddels heeft onze manager dat in veel gevallen ook begrepen. We krijgen regelmatig what’s up-jes, smsjes met de tekst ‘mooi’ en ‘goed werk’. En natuurlijk zijn er de korte facetime gesprekken die ons op het goede spoor houden. En wat is daar nu eigenlijk nieuw aan? Nee niets, dat was altijd al de taak van onze manager. Alleen de communicatiemiddelen zijn anders.

Maar toch hebben we als medewerker te maken met meer dan gemotiveerd en gestimuleerd worden. Want we kúnnen in technische zin niet alleen méér, we wíllen ook méér! Als medewerker wil ik zelf besluiten om nieuwe stukken uit te werken over nieuwe producten die we kunnen introduceren. Als medewerker wil ik zelf een verandering van ons werkproces voorstellen. Als medewerker wil ik zelf flexibel mijn tijd bepalen. Ik maak op die manier heel veel keuzes over mijn dagelijkse werkzaamheden. Ik stel mijn eigen prioriteiten en ik kies zelf wanneer ik wat doe, hoe ik dat doe en met wie. En natuurlijk kan ik dat. Mijn collega’s kunnen dat ook. Wij zijn privé in staat om keuzes te maken over het nemen van kinderen en het kopen van een huis, dus uiteraard zijn wij in staat om dergelijke keuzes te maken in ons werk. En ja, dat kunnen wij ook heel goed zelfstandig anytime, anywhere doen! Zo zijn en werken we allemaal met onze eigen zelfstandige zelf. Met eigen wensen, keuzes en prioriteiten. Iedereen zijn eigen doel en zijn eigen plan.

Dat is een mooi en groot goed, nietwaar? We zijn min of meer allemaal onze eigen BV, losse entiteiten. En maken we allemaal onze eigen powerpoint presentatie over onze doelen en waar wij vinden dat wij met onze werkzaamheden naar toe moeten. En daarom vragen wij budget bij onze manager om dat te realiseren.

Wat betekent dat dan, als iedereen zijn eigen richting bepaalt? Waar gaan we dan nog met elkaar naar toe? Dat is maar de vraag. In veel gevallen zien wij bij onze opdrachten namelijk dat de medewerkers helemaal niet zo eensgezind op een gezamenlijk belang af stevenen. Sterker nog, in veel gevallen, en zeker daar waar Het Nieuwe Werken zijn intrede heeft gedaan, zijn we een los zand organisatie.

En dan snap ik heel goed dat het nieuwe werken weer oud gevonden gaat worden. Uiteindelijk zullen onze managers namelijk echt een rol moeten hebben en nemen bij de verdeling van de doelstellingen over het team. De gezamenlijke optelsom van de doelen zal immers leiden tot het al dan niet behalen van de afdelingsdoelen. En de directie zorgt er uiteindelijk voor dat de individuele afdelingsresultaten leiden tot een groter resultaat: het doel van de onderneming.

Uiteindelijk is het toch steeds weer de ondernemer, de directeur of de bestuurder die de richting van de organisatie aan zal moeten geven. Waarom bestaan wij? Wat is onze droom? Want waartegen meten we als medewerker anders onze dagelijkse keuzes en besluiten af? Pas als je samen weet waar je heen gaat en wie welke rol heeft, kun je met elkaar bouwen aan je organisatie.

En zeg nou zelf, dat doen we thuis toch ook? Dan hebben we het toch ook over het krijgen van kinderen en waar willen we wonen en met wie we oud willen worden?

Alleen thuis is de rolverdeling vaak een stuk gemakkelijker, soms al genetisch voorbestemd. En zijn we met minder mensen en stukken minder ego’s en persoonlijke doelen.

Dat maakt Het Nieuwe Werken inderdaad zeer oud, zo oud als er menselijke relaties bestaan. Maar ook uitdagend, omdat we met de hele sociale groep eenzelfde stip aan de horizon zouden willen nastreven. Zonder richting is er geen juiste inrichting en al helemaal geen juiste verrichting. De juiste dingen juist doen, begint eigenlijk bij: resultaatgericht werken en het bepalen en juist overdragen van een stip aan de horizon.

We zijn naar mijn mening echter zeker niet terug bij af. Integendeel. We zijn een stap verder in wezenlijk samenwerken. Het afstemmen van de gezamenlijke doelstellingen!

Tijd dus om goede afspraken te maken. Resultaatgebieden af te stemmen. Want anders worden we los zand en is chaos onze enige graadmeter!

Wil je weten of jouw organisatie wel met afgestemde en vergelijkbare doelen werkt? Doe dan onze doorlichting Resultaatgericht Werken! Vraag ernaar op kantoor. Het is onze core business.